Rozdział pierwszy: Zabiłem miłość.

Zayn stał w oknie już od dwóch godzin. Na parapecie stała popielniczka, w której gasił czwartego już papierosa, a obok niej był pusty już kubek po herbacie z hibiskusem. W końcu jednak czarny samochód podjechał pod dom i Zayn wyszedł jak burza z domu, idąc naprzeciw mężczyźnie z burzą czekoladowych loków.

- Harry!

Powiedział entuzjastycznie mulat, uśmiechając się do niego promiennie. Niestety – zielone tęczówki pozostały obojętne na jego radość.

- Cześć, Zayn.

Szepnął chłopak i pozwolił mu jak zawsze wziąć swoje walizki. Serduszko Zayna pękło na miliony kawałków, kiedy Styles po raz kolejny odezwał się do niego tak… ozięble. Kiedyś był inny. Kiedyś… zanim zaczął pracę modela, zanim zaczął dostawać poważne propozycje. Chwilę stał na chodniku, ale w końcu wniósł walizki do środka i zaniósł je do oliwkowej sypialni swojej skrytej miłości. Następnie udał się do kuchni, gdzie umył po sobie kubek. Z salonu słyszał odgłosy Spongebob’a – ulubionej bajki Hazzy. Uśmiechnął się pod nosem i wstawił kubek do szafki, po czym wrócił do salonu. Tak jak się spodziewał – Harry już spokojnie spał, owinięty w jego ulubiony kocyk w kratkę. Zayn delikatnie zsunął go z niego i wziął ciało chłopaka w silne ramiona. Przytulając do siebie zmęczonego kolegę wszedł po schodach i udał się do jego sypialni. Z niezwykłą delikatnością ułożył go na łóżku i okrył pierzyną, wcześniej zdejmując niewygodne buty i jeansy.  Ułożył spodnie na oparciu krzesła a buty zaniósł na korytarz. Przymknął za sobą drzwi i z cichym westchnięciem sam udał się pod prysznic. W końcu przebrany w zwykłą, granatową koszulkę i szare dresy ułożył się na kanapie w salonie z książkami na uczelnię w dłoniach. Na stole stał parujący kubek a on zagłębiał się powoli w sztukę Szekspira, którą musiał przeczytać na następne zajęcia. Nie, żeby mu to nie odpowiadało, uwielbiał czytać! Nawet nie zauważył, kiedy herbata zdążyła wystygnąć, a on zasnął w dość niewygodnej pozycji. Przy pierwszym ruchu książka z cichym plasknięciem opadła na podłogę, ale nikogo w domu to nie zbudziło. Zayn był zmęczony – nie mógł spać, kiedy Harry’ego nie było w domu. Harry był zmęczony, bo miał do późna sesje. Nieświadomie też cały czas martwił się o to, jak sobie radzi Zayn. Następnego ranka to loczek wstał pierwszy. Wziął prysznic i ubrany w lekkie dresy zszedł na dół, by zjeść coś na śniadanie. Zayn leżał dziwnie wygięty i przekrzywionymi okularami na nosie. Harry podświadomie uwielbiał, kiedy Zayn miał okulary, dodawało mu to dziwnej aury. Głośny trzask zamykanej lodówki zbudził jednak Malika ze snu. Rozciągnął się i jęknął, czując ból w kręgosłupie. Trzymając się za bolące miejsce wszedł do kuchni i uśmiechnął się sennie.

- Cześć, Harry.

Powiedział ciepło, zdejmując okulary i odkładając je na szafkę.

- Mhm….

Odpowiedział mu Styles nawet na niego nie zerkając. Zayn poczuł dziwne ukłucie w sercu. Od dłuższego czasu Harry traktował go nie jak przyjaciela a jak zło konieczne. Kiedyś było inaczej! No własnie, kiedyś… zanim Harry poznał smak sławy. Westchnął cicho i nalał sobie do miseczki mleka po czym zasypał je płatkami. Usiadł przy stole i zaczął powoli jeść, wbijając wzrok w tekst książki na jutrzejsze zajęcia. Syknął cicho, kiedy trochę mleka skapnęło mu na literki i ostrożnie wytarł mokre miejsce chusteczką. Na szczęście po wyschnięciu nie będzie nic widać.

- Jak było w Turcji?

Zapytał po chwili, spoglądając na Harry’ego pytającym wzrokiem. Przetarł oczy i sięgnął ponownie po okulary, stwierdzając, że musi je mieć aby móc czytać bez zbytniego przemęczania oczu. Wsunął je na nos i potargał kruczoczarne włosy.

- Okej.

Odpowiedział od niechcenia model, wciąż wbijając wzrok w ekranik swojej komórki.

- Zjadłeś już coś?

Znów zadał pytanie Malik, zmartwiony. Harry co raz częściej zapominał w domu o posiłkach. Rozumiał, miał być szczupły, ale nie miał być szkieletem, tego Zayn by nie zniósł.

- Zrób mi musli.

Mruknął, machnąwszy dłonią na lodówkę, nie odrywając wzroku od pisanego właśnie SMSa. W Zaynie coś pękło, miał dość pomiatania przez mężczyznę, miał dość tego, że Harry uważa go jedynie za służbę! Byli przyjaciółmi, o ile Styles w ogóle pamiętał jeszcze, co oznacza to słowo.

- Nie, Harry.

Powiedział przez zaciśnięte zęby, co spowodowało, że Styles leniwie podniósł rozgniewany wzrok. Uniósł pytająco jedną brew i odłożył iPhone’a na blat stolika.

- Za to ci płacę.

Warknął cicho młodszy, przez co Zayn stracił resztki kontroli.

- Płacisz mi? Obudź się. Nie pracuję dla Ciebie! Pamiętasz? Kiedyś byliśmy przyjaciółmi!

Zayn ściągnął album z ich wspólnymi zdjęciami i cisnął nim w siedzącego na krześle nastolatka. W oczach bruneta stanęły łzy.

- Nigdy dla Ciebie nie pracowałem! Nigdy nie będę! Zmieniłeś się.

Powiedział cicho Malik, ocierając delikatnie łzę z policzka i odwracając na moment wzrok. Nie chciał się rozkleić, nie mógł teraz tego zrobić.

- W takim razie możesz się wyprowadzić. Nie potrzebuję Cię już.

Powiedział oschle Harry, wbijając wzrok z postać swojego niegdyś najlepszego przyjaciela. Zayn poczuł, jak jego ciało zamiera, serce uderza o podłogę by rozbić się na miliony kawałków, a głos zamiera w gardle, tworząc w nim ciężką do przełknięcia gulę. Spojrzał w poważne, zielone oczy chłopaka, które teraz były tak inne… To nie były te oczy, w których zakochał się jeszcze pięć lat temu. To nie był ten sam Harry, z którym jeździł nad jezioro, którego wspierał przy pierwszych sesjach. To nie z nim chodził na wagary, to nie z tym Harrym grał do trzeciej w nocy w FIFĘ. To był już ktoś inny i Zayn nie do końca był pewny, kim osoba na krześle w ich domu jest.

- Dobrze. Nie będę Ci już przeszkadzał.

Wyszeptał cicho Malik i udał się do swojej sypialni. Wrzucił do torby książki i ubrania, dwie ramki ze zdjęciami  i całą swoją gotówkę. Zapiął walizkę i zszedł na dół, zakładając buty i kurtkę.

- Zayn?

Zatrzymał się, z ręką na klamce. Nie odwrócił jednak w stronę chłopaka, który powoli przeżuwał płatki i wbijał wzrok w jego plecy.

{ Don’t Cry }

-Nienawidzę Cię.

Serce Zayna po raz kolejny roztrzaskało się na miliony kawałków, nie zdolne już do ponownego sklejenia się.

- To świetnie, bo ja cię kocham.

Powiedział cicho Malik i zostawiając loczka w totalnym osłupieniu wyszedł z domu. Ciągnąc za sobą bagaż ruszył przez miasto w stronę domu Nialla. Czuł, że jego serce rozpiera żal i ból, nigdy nie chciał usłyszeć od Harry’ego takich słów. Nigdy się nie spodziewał, że Harry może być w stanie powiedzieć w jego kierunku takie słowa. Nienawidzę Cię. Raniły bardziej niż nóż wbity w jego serce. Miał ochotę teraz zawrócić, wziąć najostrzejszy nóż z szuflady pod czajnikiem i wbić go sobie powoli w ten mięsień, który jak na złość bił mu w klatce. Czuł się jak śmieć. Spojrzał na sygnalizację i powoli przeszedł przez pasy, by dostać się na przystanek autobusowy. Oparł się po chwili ramieniem o słupek i przymknął wciąż łzawiące oczy. Wyjął z kieszeni telefon i wystukał numer do swojego najlepszego przyjaciela.

- Niall?

Zapytał drżącym głosem, zerkając na ulicę, czy aby jego autobus już nie nadjeżdża.

- Zayn? Co się stało? Ty płaczesz?

Po drugiej stronie Niall gorączkowo zatrzymał grę na PlayStation i skupił się tylko i wyłącznie na swoim najlepszym przyjacielu.

- Ja… Dalej masz wolny pokój?

- Tak…

Niall nie wiedział o co chodzi, ale miał bardzo złe przeczucia. Bał się, że coś poszło nie tak pomiędzy Zaynem a Harrym. Doskonale wiedział, co mulat czuł do swojego przyjaciela.

- Ja… Zaraz będę, dobrze? Jedzie autobus.

Powiedział cicho Zayn i gdy tylko Niall mruknął ‘okej’ chłopak rozłączył się i wsiadł do pojazdu. Usiadł na samym końcu, zostawiając torbę przy stopach i pociągnął głośno nosem, ocierając mokre od łez policzki. Prawie przegapił przystanek, wyskakując na chodnik w ostatniej chwili i ślamazarnym krokiem ruszając wzdłuż ulicy do domu Horana. Jak na złość w tym też momencie musiał zacząć padać deszcz. Przystanął na moment i zarzucił na głowę kaptur szarej bluzy, po czym ocierając wilgotną od deszczu i łez buzię, ruszył dalej w stronę przytulnego mieszkania swojego najlepszego przyjaciela. Stanął przy domofonie i dwa razy krótko nacisnął guziczek przy numerze 26. Po chwili charakterystyczny dźwięk oznajmił mu, że drzwi się otwierają, więc pchnął je do środka, przekraczając próg. Pociągnął po raz kolejny raz nosem i odetchnął, uchylając na moment drżące wargi. Ciągnąc wciąż za sobą walizkę doszedł do starej windy i wcisnął zziębniętą dłonią srebrny przycisk. Zaczekał aż kabina zjedzie na dół, po czym wszedł do niej i wcisnął numer trzy. Krótki dźwięk i już stał na klatce. Ciężkie drzwi uchyliły się i stanął w nich naprawdę przestraszony Horan. Zayn ponownie pociągnął nosem, nawet nie siląc się na uśmiech.

- Co się stało, Zee*?

Zapytał zatroskany Irlandczyk, patrząc na niego dużymi, błękitnymi oczyma. Malik spojrzał znacząco w głąb mieszkania, a po jego plecach przebiegł dreszcz. Horan od razu zrozumiał aluzję chłopaka i wpuścił go pospiesznie do ciepłego pomieszczenia, zabierając walizkę i zostawiając w pokoju gościnnym. Wrócił do mulata i pomógł mu zdjąć bordową kamizelkę.

- Idź pod prysznic, zrobię Ci herbaty z rumem.

Powiedział cicho mniejszy i zniknął w kuchni, kiedy Zayn wygrzebał ciepłe dresy i wciąż drżąc z płaczu i zimna ruszył do łazienki. Szybko umył się i ubrał, po czym wziął od przyjaciela kubek , którego uchwyt miał kształt uszu myszki Mickey. Usiedli w salonie, po czym nieco starszy z nich okrył się szczelnie grubym, czerwono – szarym kocem.

- Więc, Zayn? Co się stało?

Zapytał cicho po chwili milczenia. Czekoladowe tęczówki bruneta spoczęły na nim, a Niallowi serce się krajało, na widok cierpienia i smutku w nich wymalowanych. Chłopak wyglądał jak siedem nieszczęść, naprawdę bał się, że coś poszło bardzo nie tak pomiędzy nim i Harrym.

- On sądził, że dla niego pracuję. Myślał, że jestem jego służącym, rozumiesz?

Powiedział w końcu Malik, a jego głos z każdym słowem coraz bardziej się załamywał, tak że ostatnie słowa ledwo wyszły spomiędzy jego warg. Wbił wzrok w kubek, a po jego policzkach ponownie zaczęły płynąć łzy. Zatrząsł się, nie zdolny do opanowania czegokolwiek, a Niall powoli i ostrożnie wyjął spomiędzy jego palców kubek i odstawił go na stolik. Następnie objął drżące ciało przyjaciela swoimi ramionami i ułożył głowę muzułmanina na swojej klatce piersiowej.

- Już kochanie… Spokojnie…

Wyszeptał, nie do końca wiedząc co ma w tej sytuacji zrobić. Nigdy nie posądziłby Harry’ego o bycie aż tak wielkim egoistą i narcystycznym dupkiem, by tak skrzywdzić jego przyjaciela.

- On… Powiedział, że mam się wyprowadzić, że… Że mnie nienawidzi…

Mówił dalej mulat, trzęsąc się w objęciach blondyna i ledwo łapiąc oddech. Niall uspokajająco gładził go po plecach, ale w obecnej sytuacji na nie wiele to się zdawało.

- Na pewno tak nie myślał, Zee, zobaczysz…

Wyszeptał Irlandczyk, sam nie wierząc w swoje słowa, co przyjaciel trafnie zauważył.

- Sam w to nie wierzysz, Ni.  Ja go dalej kocham….

Szloch ponownie rozdarł ciszę zaległą w pokoju, a starszy ułożył się tak, że leżał z głową na udach przyjaciela, z twarzą wtuloną w jego brzuch i trząsł się w spazmach płaczu, dopóki nie zasnął spokojnie. Niall z kolei był rozjuszony. Był wręcz wściekły, do tego stopnia, że gdyby Zayn właśnie nie używał go jako poduszki, poszedł by do tego całego pieprzonego Styles’a i własnymi rękoma wyrwałby mu jaja, a następnie udusił nimi. Zamiast tego delikatnie uniósł ciało nieco większego chłopaka i wysunął spod niego. Zamiast swoich nóg podłożył mu miękką poduszkę i poprawił koc, zsuwający się z nóg przyjaciela, po czym zaniósł do połowy pusty kubek do kuchni. Wylał resztkę napoju do zlewu i sprawnie pozmywał, wciąż zamyślony. Naprawdę nie rozumiał tego chłopaka z lokami na głowie. Nie wiedział dlaczego nagle stał się takim skurwysynem. Zayn nie zasłużył na takie traktowanie. On kochał go bardziej, niż Harry. Harry nigdy go nie kochał tak, jak Niall kochał Zayna. Ale Horan wiedział, że nie ma u mulata szans, że zawsze będzie jego najlepszym przyjacielem. Blondyn oparł się na chwilę o blat i zwiesił głowę, ukrywając pod bladymi powiekami niebieskie tęczówki. Wziął dwa głębsze wdechy, chcąc zapanować nad chaosem, jaki powstał w jego głowie i sercu. Niespodziewanie przypomniał sobie pierwszy dzień, kiedy poznał Zayna.

Był wtedy na uczelni, kiedy niespodziewanie wpadło na niego dziko biegnące ciało. Upadł boleśnie na posadzkę, skręcając przy tym kostkę. Kilka osób zaczęło się z niego śmiać, kiedy z tłumu wyłonił się on, ubrany w przylegającą, białą koszulkę i czarne rurki, a okulary w grubych, czarnych oprawkach miał lekko przekrzywione na prawo. Zayn kucnął koło niego zmartwiony i pomógł mu wstać, po czym zadzwonił po pogotowie, aby opatrzyli mu nogę. Potem długo rozmawiali, siedząc na schodach przed uniwersytetem, czekając aż kostka chłopaka przestanie aż tak pulsować, by chłopak mógł dojść na autobus. Przez następne dni Malik bardzo martwił się o Nialla i chyba to najbardziej zaważyło na tym uczuciu do bruneta. Zawsze się o niego troszczył, zawsze był, kiedy Niall tylko tego potrzebował. Nie mógłby go teraz zostawić samego.

{ Run }

Harry stał w oknie, obejmując chudymi palcami szary kubek. Kubek Zayna. Po jego policzku ściekła samotna łza, a w głowie wciąż słyszał jego słowa. To świetnie, bo ja cię kocham. Zacisnął zęby, wyzywając się w głowie od skurwieli. Jak mógł się tak zachować? Jak mógł postąpić w ten sposób? Obiecał mu, że sodówka nie uderzy mu do głowy. Co zrobił w tym czasie? Zapomniał o tym, co łączyło go z Zaynem. Zapomniał o tym, że go kocha. A może raczej stłumił w sobie to uczucie. Przyzwyczajony do usługiwania, zaczął traktować Zayna jak pokojówkę, nie współlokatora. Nie jako przyjaciela. Odstawił z cichym trzaskiem kubek na parapet i oparł czoło o chłodną szybę, po której spływały krople deszczu.

- Jesteś zwykłym kutasem, Styles.

Wyszeptał sam do siebie, po czym zostawiając naczynie na marmurowym parapecie, usiadł na kanapie. Wziął album, którym jeszcze niedawno rzucił w niego Zayn i otworzył na pierwszej stronie. Spojrzał na fotografię u góry – uśmiechali się wesoło do aparatu. Mieli jedenaście lat i to był ich pierwszy, samodzielny wyjazd w wakacje. Może nie samodzielny, bo pod opieką pani Winston, prowadzącej kolonie, ale pierwszy bez rodziców i czuli się wtedy tacy dorośli! Usiedli przy fontannie i po prostu zaczęli bawić aparatem, ciesząc sobą. Następne zdjęcie z zakończenia szkoły. Obejmowali się, szczerząc wesoło do obiektywu, jakby ktoś właśnie ogłosił, że wygrali los na loterii i jadą na wakacje na Honlulu. Każde kolejne zdjęcie, każde następne wspomnienie wywoływało w nim uczucie wstrętu do samego siebie. Nie mógł znieść myśli, że zachował się tak, jak się zachował. Wiedział, że Zayn już nigdy w życiu nie wybaczy mu tego, co zrobił. On sam nigdy sobie już tego nie wybaczy. Nie wiedział co ma robić. Po chwili wyjął komórkę z kieszeni wyjątkowo obcisłych jeansów i nie zauważając kiedy na dobre zaczął płakać, wykręcił numer do kogoś, kogo jeszcze mógł uważać za przyjaciela.

- Louis?

Zapytał cicho, kiedy zamiast przerywanego dźwięku usłyszał po drugiej stronie radosny głos fotografa. Tomlinson od razu spoważniał, słysząc w jakim stanie jest jego kolega. Harry nigdy nie okazywał emocji, a teraz był wyraźnie załamany. Louis nie był pewien, ale wydawało mu się, że Styles płacze.

- Co się stało?

Zapytał, a głośne pociągnięcie po drugiej stronie utwierdziło go w przekonaniu, że chłopak naprawdę płakał. Harry otarł wolną dłonią policzki z łez, jednak na darmo. Te jak na złość znów pojawiły się na jego bladych policzkach.

- Ja… Zrobiłem coś złego.

Powiedział cicho i podniósł głowę, spoglądając na okno. Deszcz wciąż dudnił o parapet, a on nie wiedział co ma powiedzieć. Znów pociągnął nosem i odetchnął, przemykając końcówką języka po spierzchniętych wargach. Naprawdę nie czuł się dobrze. Czuł się wręcz cholernie źle.

- Harry? Co zrobiłeś?

Głos Louisa drżał. Wiedział, że jego przyjaciel jest narwany, nieco zbyt porywczy i impulsywny, ale nie wiedział do końca, do czego byłby zdolny się posunąć.

- Zabiłem, Lou.

Na te słowa Tomlinson zamarł w bezruchu, czując jak wnętrzności przewracają się w jego ciele, a głos na moment zamiera w gardle. Czy Harry właśnie powiedział, że kogoś zabił?

 - Kogo, Harry?

Zapytał słabo, ledwo słyszalnie. Harry ponownie wziął drżący oddech i po kilku sekundach dopiero odpowiedział.

- Zabiłem miłość, Louis.

Nagle ciszę w pokoju przerwał głośny szloch młodego mężczyzny, który zrozumiał jak wielki błąd popełnił. Louis rozłączył się, pospiesznie zakładając na siebie co popadnie, a on skulił się na kanapie w kłębek. Telefon wypadł z jego dłoni i z cichym klapnięciem opadł na puszysty dywan. W pokoju panowała idealna, wręcz martwa cisza, co chwila przerywana głośnym szlochem i krzykiem bezsilności Harry’ego. Krzykiem umierającej miłości.

___________________________________________________

* - Mini credit od Young Blood 

Rozdział ze specjalną dedykacją dla mojej kochanej Martyny ;* Love U Sweetie ♥